گروه اجتماعي؛«به ياد حامد عزيزم». اين جمله اي است که پشت شيشه ماشين پدر حامد (پدر يکي از قربانيان حادثه مرودشت) نوشته شده است. وارد خانه پدر حامد که مي شوي داخل حياط، ماشين پدر حامد پارک شده است. جلوتر که مي روي چند پله وجود دارد که پس از بالا رفتن از پله ها ورودي اتاق هاست. پدر و مادر حامد با گرمي از من و عکاس شرق استقبال مي کنند. پس از ورود به اتاق پذيرايي عکس هاي حامد که درون قابي قهوه اي رنگ روي ديوار است، نظرم را جلب مي کند، روي قاب عکس حامد نوار مشکي آويزان شده و پدر، برادر و مادر حامد سرتاپا مشکي پوش هستند. غم سنگيني در خانه پدر حامد سرگردان است. چشمان مادر از شدت گريه باز نمي شود. او مي گويد؛ «هر شب از دوري حامد گريه مي کنم، او بچه پاک و بي گناهي بود، نمي دانم چرا آن نامردان، حامد را انتخاب کردند؟» پدر سياهپوش با صداي بلند گريه مي کند و مي گويد؛ «زندگي بدون حامد برايم معنايي ندارد.» حدود 52 روز از مرگ حامد مي گذرد و من شب ها در اين خانه نمي خوابم. صدايش مرتب در گوشم است و من با خاطراتش زندگي مي کنم.

ملک حسين 45 ساله پدر حامد فوق ليسانس زبان انگليسي که معلم زبان 3 نفر از متهمان بود، در خصوص روز حادثه مي گويد؛ «روز 16 فروردين ماه بود. ظهر حامد از مدرسه به خانه آمد، هيچ وقت آخرين جمله اش را از ياد نمي برم که گفت؛ «حادثه هيچ وقت خبر نمي کند.» اين جمله را زماني که تلفن قطع شده بود به من گفت. ساعت 5 شد و حامد از خانه بيرون رفت تا از مغازه شير بخرد. حدود نيم ساعت گذشت و ما نگران حامد شديم. پسر بزرگم (17 سال دارد) بيرون رفت تا دنبال حامد بگردد. من هم به خانه دوستان و آشنايان زنگ زدم اما هيچ کس خبري از پسرم نداشت. ساعت 9 شب به کلانتري 12 مرودشت رفتم و موضوع را به ماموران اطلاع دادم. آن شب بدترين شب زندگي ام بود چون تا صبح همه بيدار بوديم و نمي دانستيم حامد کجاست.

بالاخره صبح شد. اول وقت به سراغ اهالي محل رفتم تا از آنها بپرسم که آيا اطلاعي از سرنوشت پسرم دارند؟

يکي از اهالي محل سرنخي به دستم داد و گفت؛ «آخرين بار پسرت را با رضا... (جواني که در همسايگي ما زندگي مي کرد) ديده ام.»

با اين سرنخ جلوي منزل رضا... رفتم. کفش و شلوارش خاکي بود از او پرسيدم که آيا از پسرم خبري دارد؟ اما او اظهار بي اطلاعي کرد. در حالي که مطمئن بودم او از سرنوشت پسرم خبر دارد، فوراً به کلانتري محل رفتم. دقايقي بعد با چند مامور نيروي انتظامي به محل آمديم و ماموران رضا... را دستگير کردند. او در اداره آگاهي به قتل حامد اعتراف کرد. پس از اعتراف رضا، ماموران همدستان وي را دستگير کردند و ما مدت يک هفته به همراه غواصان در رودخانه به دنبال جسد حامد مي گشتيم، تا اينکه در جريان اين جست وجو، جسد سيدکريم را پيدا کردند و رضا... پس از کشف جسد به قتل سيدکريم هم بدين شيوه اعتراف کرد.

با توجه به اينکه سه نفر از متهمان شاگردان شما بودند، شخصيت شان در آن زمان چگونه بود؟

پدر حامد مي گويد؛ «رضا، محمد و حسن سال 83 و 84 از شاگردان من بودند، اما هيچ وقت سر کلاس حاضر نمي شدند. حتي با اينکه در کلاس نبودند و درسشان هم خوب نبود، اما من به آنها نمره قبولي زبان انگليسي را دادم. چون خانواده هاي نابساماني دارند، هميشه از طرف مدرسه برايشان پوشاک و موادغذايي مي فرستادم. هيچ وقت تصور نمي کردم که روزي زندگي پسرم را بگيرند، من هميشه دلم به حال آنها مي سوخت. از نظر شخصيت هم مي شد گفت رضا ... هميشه آرام بود که بعدها اعتراف کرد روزهايي که به مدرسه نمي آمده توسط حسن و محمد مورد تعرض قرار مي گرفته است.»

چند روز بعد جسد پسرتان را در رودخانه مرودشت پيدا کرديد؟

حدود 9 روز بعد. جسد پسرم متورم شده بود و پزشکي قانوني اعلام کرد که چهار نفر وي را مورد تعرض قرار داده ا ند. لگن، بازوي سمت راست و سرش شکسته بود و آثار چاقو در گردنش ديده مي شد. آنها پيش از آنکه دستان پسرم را ببندند و داخل آب بيندازند، او را شکنجه کرده بودند.

شما درخواست قصاص هر چهار متهم را داريد؟

به هيچ عنوان حاضر به بخشش نيستم. دلم مي خواهد دست و پاي هر چهار متهم را ببندند و آنها را داخل رودخانه سيوند بيندازند. بدون آنکه هيچ ضرب و شتم و تجاوزي صورت گيرد. فقط در آب خفه شوند.

خانواده متهمان تابه حال سراغ تان نيامدند تا از شما بخواهند که فرزندان شان را ببخشيد؟

اصلاً. ولي از راه دور تهديد مي کنند. خصوصاً خانواده سيدکريم را خيلي اذيت مي کنند، به طوري که خانواده سيدکريم نقل مکان کرده اند و محل زندگي خود را تغيير داده اند.

پس از سه ساعت گفت وگو، همراه پدر، مادر، برادر و خواهر حامد به محل حادثه (رودخانه سيوند) رفتيم.

نزديک دو کيلومتر جاده خاکي است و اطراف جاده، علف هاي سرسبز روييده است. انتهاي جاده رودخانه خشک شده سيوند وجود دارد که تا چند ماه قبل (درست زمان حادثه) پر از آب بود، اما حالا کاملاً خشک شده بود.

صداي پرندگان در آن فضاي خوف آور مي پيچيد. پدر حامد جاي پاي پسرش را نشان مي دهد و مي گويد؛ «حامد را از اين لبه به پايين انداختند. عمق رودخانه خشک شده حدود 10 متر است. جاي بسيار خلوتي است و هيچ شخصي در اطراف آن ديده نمي شود.» پدر حامد مي گويد جسد حامد 20 متر آن طرف تر از جايي که پرت شده بود، پيدا شد در حالي که به چوب خشک شده اي گير کرده بود.

بعد از آن به سمت قبر حامد که در نزديکي جاده خاکي بود رفتيم؛

اي گل نورسيده ام داغ تو رو ديدن زود بود

مجلس بزم عزا بهر تو چيدن زود بود

بود اميدم که باشي وقت پيري بر سرم

ناگهان پيغام مرگت را شنيدن زود بود.

اين شعري است که پدر حامد روي سنگ قبر پسرش نوشته است.

قبر حامد در وسط قبرستان است. جلوتر هم قبر برادران رضا... که اقدام به خودسوزي کرده بودند، وجود دارد. ناگهان صداي گريه مادر حامد را مي شنوم که بالاي سر قبر پسرش نشسته و گريه کنان مي گويد؛ «چقدر آرزوها داشتي، اما حالا در اينجا خوابيدي. نمي دانم به کدامين گناه تو را از ما گرفتند؟،»

شرق ؛ فاطمه زن 50 ساله که در همسايگي حامد (کودک قرباني شده) و رضا زندگي مي کند به خبرنگار شرق مي گويد؛ «اين حادثه بسيار تکان دهنده بود، طوري که هر روز مردم در خصوص اين حادثه با هم صحبت مي کردند. رضا 6بلوکي پسر همسايه ما بود. او پسر آرامي بود. چون يتيم بود و مادر نداشت، همه براي او دلسوزي مي کردند، محبتش مي کرديم. همه تعجب کرديم وقتي متوجه شديم که رضا مرتکب چنين جنايتي شده است. او هر روز با بچه هاي محل جمع مي شدند و فوتبال بازي مي کردند و ما در اين مدت هيچ رفتار مشکوکي از او نديديم.»

*** 

مجيد مرد 45 ساله يکي از کسبه محل مي گويد؛ «بعد از اين جنايت، ديگر جرات نداريم بچه هايمان را تنها به بيرون از خانه بفرستيم. پسر و دختر من وقتي از مدرسه تعطيل مي شوند خودم دنبالشان مي روم، حتي ديگر به سرويس مدرسه هم اطميناني ندارم.اين خبر همه محل را وحشت زده کرد به طوري که حتي بزرگسالان هم مي ترسند به تنهايي در محل رفت و آمد کنند.»

*** 

سعيد 18 ساله در خصوص متهمان مي گويد؛ «حسن و محمد (دو متهم پرونده) خانواده هاي نابساماني دارند و همه در محل از اين دو نفر مي ترسيدند. آنها سابقه قمه کشي در محل را داشتند. اما اصلاً هيچ کس تصور نمي کرد آنها اين طور دو کودک بي گناه را قرباني کنند. رضا هم همين طور. وقتي اين خبر در محل پيچيد که رضا، حسن و محمد به دو کودک تعرض کرده و به طرز فجيعي آنها را به قتل رسانده اند، همه شگفت زده شدند که چطور اين پسربچه هاي کم سن و سال فجيع ترين جنايت امسال را تاکنون رقم زده اند و اين حادثه تلخ حتي اگر متهمان هم اعدام شوند، در خاطره ها باقي مي ماند. شايد چندين سال بعد هم فرزندان ما از اين حادثه تلخ ياد کنند. اميدوارم اين موضوع عبرتي براي ساير جوانان و نوجوانان شود تا شاهد تکرار اين حادثه هاي تلخ نباشيم.»

*** 

پسر 10 ساله اي که دوست حامد شيري (کودک قرباني شده) است به خبرنگار شرق مي گويد؛ «حامد پسر آرام و سربه زيري بود. او شاگرد ممتاز و باهوشي بود. همه او را دوست داشتند و خوبي او زبانزد اهالي محل بود. تشييع جنازه حامد يکي از باشکوه ترين تشييع جنازه هاي مرودشت بود که جمعيت زيادي در آن حضور داشتند. او در خانواده فرهنگي بزرگ شده بود. پدرش معلم است و خواهر و برادر تحصيلکرده اي دارد. هنوز نمي دانيم چرا اين متهمان حامد را به عنوان طعمه خود انتخاب کرده اند؟،»

*** 

جلال مرد 40 ساله که کارمند اداره دولتي است، معتقد است که هرچه زودتر بايد بيجه ها اعدام شوند تا درس عبرتي براي سايرين باشد.وي مي گويد؛ «اين جنايتکاران بايد به زودي در مرودشت اعدام شوند تا شايد ترس اهالي محل کم شود و عبرتي براي سايرين باشد. همه محل حاضرند ديه را پرداخت کنند تا اين متهمان به زودي اعدام شوند و خانواده هاي کودکان قرباني کمي آرام بگيرند.»

*** 

فرهاد جوان 22 ساله مرودشتي نظر ديگري دارد. وي مي گويد؛ «به نظر من اعدام براي اين متهمان مجازات درستي نيست. مسوولان بايد اين موضوع را ريشه يابي کنند که چطور اين بچه هاي کم سن و سال مرتکب چنين جنايات فجيعي شدند. انساني که از نظر رواني سالم است، هيچ وقت مرتکب جرم و خلاف نمي شود، آن هم خلافي به اين شکل که دو کودک بي گناه را اين گونه قرباني کند. پس اين افراد از نظر شخصيتي و رواني مشکل دارند. اينکه آنها در ملاء عام اعدام شوند، هيچ مشکلي حل نخواهد شد و ما همچنان شاهد اين گونه فجايع در جامعه هستيم. بايد عمق فاجعه را بررسي کرد. بهتر است روانشناس و جامعه شناس درباره شخصيت اين افراد تحقيق کند و براي بازگشت اين افراد به جامعه چاره اي بينديشند نه اينکه وجود آنها را در جامعه پاک کنند. به آنها آموزش دهند. اگر اين افراد در يک محيط درست يعني خانواده درست تربيت مي شدند هيچ وقت جنايتکار از آب در نمي آمدند. آنها خودشان قرباني هستند. متهمان خودشان چندين بار مورد تعرض قرار گرفته اند آن هم در سن 15 سالگي که اوج بلوغ و رشد فکري آنهاست. پس چطور بايد از آنها توقع داشت که سالم باشند و سالم زندگي کنند. اين افراد درصدد انتقام بودند و به نظر من با اعدام اين افراد هيچ مشکلي حل نخواهد شد.»

*** 

رضا راننده اي در مرودشت معتقد است؛ «اين متهمان را در اختيار مردم مرودشت قرار بدهند، ما خودمان انتقام حامد و سيدکريم دو کودک بي گناه قرباني شده را از آنها مي گيريم. آخر چطور با بي رحمي بچه مردم را کشتند و به آب انداختند تا جان دادن شان را تماشا کنند. به کدامين گناه، دو کودک را از بين بردند؟»

*** 

مهناز دختر 25 ساله و دانشجوي ادبيات مي گويد؛ «کاش فقط به آن دو کودک تجاوز مي کردند و اين چنين آنها را به قتل نمي رساندند. از وقتي که خبر بيجه هاي مرودشتي را شنيديم، ترس در دل مان افتاده است. من يک برادر 10ساله دارم. باور کنيد شب ها از ترس بيدار مي شوم و به اتاقش مي روم تا ببينم سالم است يا نه، مرتب کابوس مي بينم. چهره اين متهمان جلوي چشمانم است. خدا به خانواده اين کودکان صبر بدهد، خيلي سخت است که تصور کني بچه ات را با اين بي رحمي شکنجه داده اند و دستانش را بسته اند و داخل رودخانه انداخته اند، واقعاً دلخراش است. اميدوارم خدا نصيب هيچ شخصي نکند.»

***

مژگان زن 50 ساله اي که در همسايگي رضا زندگي مي کند، مي گويد؛ «رضا پسر يتيمي بود هميشه دلم به حالش مي سوخت و دوستش داشتم. چون وضع مالي خوبي نداشتند، هفته اي يک بار غذاهاي مفصلي درست مي کردم و برايش مي فرستادم. هميشه با خودم مي گفتم رضا چه پسر سالمي است. با وجود برادرهاي خلافکارش و خواهرهايش که هميشه حرف و حديث پشت سرشان است، چقدر پسر خوبي است و خدا را شکر اين مثل بقيه نيست اما رضا دست همه آنها را از پشت بست و اسمش را در تاريخ به عنوان بيجه مرودشتي ثبت کرد. هنوز هم باورم نمي شود اين بيجه همان رضا است... .»